Mentaal voelde ik, toen ik na 8 maanden begon met mediteren, een kloof tussen mensen om me heen. Als een kip zonder kop werken, tv-kijken, reclame folders doorspitten en altijd maar opzoek naar meer geluksprikkels in de toekomst. Altijd bezig met de toekomst en maar nooit tevreden in het heden. Omdat ik zelf door meditatie serotonine vrij kan maken in mijn hersenen, begreep ik niet waarom niemand inziet dat we er allang zijn! Het geluk wat we allemaal nastreven is ten alle tijden in ons zelf aanwezig.

Geluk en voldoening moet uiteindelijk van binnenuit komen. Waar is iedereen toch mee bezig? Voor wie is iedereen aan het haasten? Ik begreep het niet. Een beetje raar vond ik het, dat mensen problemen hebben en klagen om iets wat ze iedere dag, again and again zelf creëren. Dit alleen maar omdat we ons niet bewust zijn van de verslaving aan denken. Denken, denken, denken; Zonder werkelijk bewust te zijn dat we leven.

Voorheen leefde ik natuurlijk wel, maar vrijwel altijd onbewust. Behalve één keer. Één keer was ik me zó bewust en voelde ik me zó tevreden, voldaan en gelukkig. Ik wilde dat dit gevoel voor eeuwig zou
duren. Ik begaf me in een rivier midden in het tropisch regenwoud en was zo in het water gezakt dat mijn ogen nét boven het waterpijl waren. Precies op dat moment begon het te regenen… Op de achtergrond zag ik honderden jaren oude bomen en op de voorgrond overzag ik een schouwspel van duizenden regendruppels, die de spiegel van het water lieten dansen.

Ik voelde me één met de omgeving en kon het moment niet met de anderen delen. Het was mijn geluksmoment en hoe graag ik ook zou willen dit met de andere aanwezigen te delen. Ik zou het gevoel nooit in woorden kunnen vertalen. Het was stil in mij.

Geluk is een moment waarvan je wilt dat het een eeuwigheid zou duren.

Mensen die me kennen of eerdere posts hebben gelezen, weten dat ik na de bloeding een vriendin kreeg en een relatie opbouwde. Wat mega kut is voor een partner als de ander niet eens kan lopen! Laat staan leuke dingen doen… Toen we (ik super geconcentreerd) voor het eerst hand in hand samen door de tuin kon lopen, sms’te ze me later dat ze zich zo fijn voelde en dat ze dacht dat DAT geluk moest zijn. Het was HAAR MOMENT.

Later vertelde een vriend van me, dat hij eens op een zomerdag op een drukke pier liep en dat hij onder op de rotsen een zeeleeuw zag. Terwijl niemand het beest zag, omdat ze druk met elkaar aan het praten waren en zo vergaten waarvoor ze kwamen, rook hij de zee, voelde hij de wind en zag hij de zeeleeuw. Het was ZIJN MOMENT. Het was stil in hem.

Met andere woorden; Hoe stiller en bewuster van HET MOMENT des te meer er te zien, te
leven en te genieten is.

Het tweede jaar heb ik geleerd dat ieder zijn eigen ding doet, op zijn eigen manier een gelukkig leven voor zichzelf probeert te creëren. Ik had afstand kunnen nemen van waar anderen zich mee bezig houden. Met het heden waar je leeft en veel te zien is, een verleden dat dood is en een toekomst die onzeker is (We are all Fooled by Randomness (The book was selected by Fortune as one of “The Smartest Books of All Time”). Er zijn dus 3 mogelijkheden waar je bewustzijn kan zijn: Waar bevind jij je het meest?

Het gevoel van geluk, is alleen in het HUIDIGE MOMENT te ervaren. Ik dacht daarmee een oplossing te hebben voor mentale issues. Stop thinking all day! Ik dacht mensen te moeten helpen…

Doordat het stiller in mij werd, ontdekte ik ook mijn eigen neurotische denkpatronen.

Tijdens het observeren van mijn eigen gedachten, viel het me op dat ik in gedachten ALTIJD bij anderen aanwezig BEN. Dit heeft me het laatste jaar bezig gehouden. Altijd ben ik bezig in mijn hoofd iets te betekenen voor anderen. Bijvoorbeeld: Dit artikel is mooi voor die, dit ga ik zeggen tegen hem, dit zegt die tegen die, dit was leuk met hem, ik zou eens met die dit kunnen doen of, dit is mooi om op deze blog te zetten. Of… nog een graadje verder: tijdens een gesprek denken aan wat de ander wil horen, hoe ik ihet juiste zeg en vaak al 3 zetten verder waardoor ik constant twee conversaties op elkaar af aan het stemmen ben. Best vermoeiend.. De kunst is te luisteren en reageren vanuit mijn gevoel. Mja dat valt niet mee!

Nooit ben ik bezig met mezelf en dit komt omdat ik vlucht voor mijn gevoel. Op één of andere manier kan ik niet bij mijn gevoel blijven. Ik kan me er in ieder geval moeilijk op concentreren.

Iedereen wil alles zelf uitzoeken en dat proces kan niemand overnemen. What a releave! Proberen een ander te helpen vanuit je eigen belevingswereld heeft geen enkele zin, zo kwam ik achter. De enige manier om iets te betekenen voor een ander is deze voor zichzelf te leren zorgen.

Net als de vele bedelende zwervers die ik in Suriname heb leren voorbij te lopen, heb hier moeten leren niet altijd iets te willen toevoegen aan iemands leven, want ieder heeft zijn eigen verantwoordelijkheid om te overleven. Je moet het zelf doen en niemand zit op ongevraagd advies te wachten.

Met een energiepeil van 2 op een schaal van 1 tot 10, is de verdeling daarvan en het nemen van rust MIJN hoofdverantwoordelijkheid geworden. Zonder dat namelijk geen aanmaak maar afbraak van nieuwe neuronale verbindingen in mijn hersenen.

Ik probeer me constant bewust te zijn van mijn gevoel met de hoop als gevolg dat mijn gedachten niet naar anderen af dwalen. Dit om de minimale energie die ik heb, bij mezelf te houden en ook te kunnen wijden aan mezelf.

Ik begin Me nu te realiseren dat wanneer ik tijdens een gesprek niet bij m’n gevoel ben de focus meer op het coördineren van gedachten en het gesprek ligt. Ipv dat ik mezelf ben… Ook wel toneel spelen genoemd.. Maar gelukkig doet iedereen dat en is er in de sociologie zelfs een stroming in ontstaan. Het ymbolisch interactionisme Met als een van de captains Erving Goffman. In zijn boek The Presentation of Self in Everyday Life Hij introduceerde hier de termen Frontstage en Backstage

Ten eerste: Concentratie. Zonder dat richten hersenen zich niet op wat in DIT moment belangrijk is, namelijk het leren van een verloren beweging

Als ik bijvoorbeeld op één been leun en mijn tanden sta te poetsen en ik denk ook maar een fractie aan iemand (frontstage zijn), dan ben ik uit balans. Concentratie dus! Laat dat nou net het grootste probleem zijn, als je een deel van je hersenen mist… Concentreren betekent in het HUIDIGE MOMENT je voor alles afsluiten en één ding doen. In het geval van op een been tanden poetsen is dat recht in mijn ogen kijken, ‘mezelf’ voelen in mijn buik (backstage zijn) en zo automatisch op 1 been leunen. Alleen zo is nu evenwicht en balans mogelijk.

Ten tweede: als het gevolg van het trainen van concentratie: Denk patronen ontdekken en leren bij mijn gevoel te blijven waardoor ik meer backstage kan zijn en geen energy verlies met toneel spelen.

–